Właśnie w takim momencie, od 13 do 19 kwietnia 2026 roku, odbywa się Milano Art Week – tydzień, w którym sztuka współczesna wychodzi daleko poza ściany muzeów i galerii. Obok dużych wystaw i targów pojawiają się wydarzenia na żywo, również na ulicach, projekty specjalne i artystyczne „wrzutki” rozsiane po całym mieście. Choć kwiecień w Mediolanie wielu osobom kojarzy się przede wszystkim z Design Week, Milano Art Week daje nam zupełnie inną perspektywę – bardziej subtelną, skupioną na sztuce, miejskiej przestrzeni i nieoczywistych spotkaniach z kulturą. Dziesiąta edycja wydarzenia zapowiada się przy tym wyjątkowo intensywnie.

Czym jest Milano Art Week i kiedy się odbywa?

Milano Art Week 2026 to tygodniowy program poświęcony sztuce współczesnej, który odbędzie się w Mediolanie od 13 do 19 kwietnia 2026 roku. W tym czasie w całym mieście zaplanowano ponad 400 wydarzeń przygotowanych przez 230 organizatorów.

Za wydarzeniem odpowiada Comune di Milano, a jego koordynacją zajmuje się stowarzyszenie Arte Totale ETS. W praktyce oznacza to tydzień, w którym równolegle odbywają się targi sztuki, wystawy w najważniejszych instytucjach, otwarcia galerii komercyjnych, wydarzenia na żywo i projekty specjalne rozsiane po różnych częściach miasta.

Tegoroczna edycja zapowiada się szczególnie ciekawie z kilku powodów. Milano Art Week obchodzi już dziesiątą edycję, targi miart świętują swoje trzydziestolecie, a do Mediolanu (po raz pierwszy poza Francją) przyjeżdża Paris Internationale.

Warto też zwrócić uwagę na daty. Tuż po Milano Art Week odbywa się Salone del Mobile i Fuorisalone, czyli mediolański Design Week. W 2026 roku targi meblowe zaplanowano na 22-27 kwietnia, więc oba wydarzenia wypadają bardzo blisko siebie. Dla osób, które zostają w mieście na dłużej albo mają elastyczny plan pobytu, to może być wygodne i ciekawe połączenie.

miart: targi sztuki dla kolekcjonerów ( i nie tylko…)

miart 2026 to trzydziesta edycja jednych z najważniejszych targów sztuki nowoczesnej i współczesnej w Europie. W tym roku weźmie w nich udział 160 galerii z 24 krajów, a całość odbędzie się w nowej lokalizacji w dzielnicy CityLife.

Targi zaplanowano na 17-19 kwietnia, a dzień wcześniej, w czwartek 16 kwietnia, odbędzie się VIP preview. Miejscem wydarzenia będzie South Wing Allianz MiCo – nowoczesna przestrzeń rozłożona na trzech poziomach, z widokiem na dzielnicę CityLife. Ta zmiana adresu względem poprzednich edycji nie jest nieprzypadkowa. Jej bardziej kameralna i kompaktowa formuła ma tu być świadomą zmianą tempa, a nie kompromisem.

Hasło tegorocznej edycji – New Directions: miart, but different to nawiązanie do nowatorskiej ścieżki, jaką saksofonista John Coltrane obrał w 1963 roku (właśnie mija stulecie jego urodzin). Nie trzeba jednak interesować się jazzem, żeby uchwycić sens tego wyboru. Chodzi w nim o otwartość na dialog, improwizację i element zaskoczenia.

Bilety

Bilety w przedsprzedaży online:

• bilet normalny – 20 €
• bilet ulgowy – 14 € – dla studentów uczelni wyższych oraz dzieci i młodzieży w wieku 4-17 lat
• bilet wieczorny – 10 € – w piątek i sobotę od 18:00 do 20:00, a w niedzielę od 17:00 do 19:00

Informacje praktyczne

Sekcje wystawiennicze: co i gdzie warto szukać

Program miart 2026 został podzielony na cztery główne sekcje, z których każda pokazuje trochę inną stronę targów.

Gallerie d’Italia i darmowe wejścia

Posiadacze biletu miart wchodzą bezpłatnie do Gallerie d’Italia przy Piazza della Scala 6, gdzie podczas dni targowych (17-19 kwietnia) otwierany jest caveau – skarbiec niedostępny na co dzień dla zwiedzających. W jego wnętrzu, na przesuwnych panelach, przechowywanych jest około 500 prac z kolekcji Intesa Sanpaolo. W trakcie Art Week prezentowane są tam dzieła Roberta Rymana i Marii Schifano. Wstęp bezpłatny z biletem miart, ale obowiązuje rezerwacja z wyprzedzeniem: gallerieditalia.com lub mailowo: milano@gallerieditalia.com. Przewodnik w języku angielskim: piątek-niedziela o 13:00.

Top 5 wystaw w instytucjach publicznych

W tygodniu Art Week większość dużych mediolańskich instytucji otwiera nowe wystawy lub wzmacnia istniejący program – poniżej pięć, które warto uwzględnić w planie.

Mediolan to miasto, które traktuje wystawy poważnie – i nie ma tu mowy tylko o centrum. Pirelli HangarBicocca jest na północnych obrzeżach miasta, Fondazione Prada nieco na południe od centrum.

Anselm Kiefer w Palazzo Reale

Wśród najważniejszych premier tegorocznego Milano Art Week szczególnie mocno wyróżnia się Le Alchimiste w Palazzo Reale. Anselm Kiefer buduje tu wystawę opartą na materii, alchemii i historii, a całość ma wyraźnie monumentalny charakter. To zresztą tylko jeden z powodów, by zaplanować wizytę właśnie tutaj. W tym samym czasie w Palazzo Reale trwają także inne duże ekspozycje, między innymi retrospektywa Roberta Mapplethorpe’a – Le forme del desiderio, z ponad 200 pracami – oraz wystawa Metafisica / Metafisiche.

Cao Fei w Fondazione Prada

W Fondazione Prada od 9 kwietnia można zobaczyć Dash, nowy projekt chińskiej artystki Cao Fei. To wystawa oparta na multimediach i wideo, w której pojawiają się pytania o relacje między człowiekiem, technologią i środowiskiem. Sama instytucja (Fundacja Prady) od dawna należy do najmocniejszych punktów na artystycznej mapie Mediolanu, a jej siedziba, zaprojektowana przez Rema Koolhaasa, jest miejscem które warto odwiedzić nawet niezależnie od aktualnego programu.

Rirkrit Tiravanija w Pirelli HangarBicocca

The House That Jack Built, otwarty od 26 marca, to projekt tajlandzkiego artysty oparty na połączeniu architektury z praktyką relacyjną. Pokazywany jest w Pirelli HangarBicocca, postindustrialnej przestrzeni dawnej fabryki w dzielnicy Bicocca na północy Mediolanu. To jedno z tych miejsc, do którego warto zajrzeć nie tylko ze względu na samą wystawę, ale również dla samego miejsca i charakteru jego wnętrza. W tym samym czasie można tu również zobaczyć pierwszą dużą wystawę monograficzną Benni Bosetto we włoskiej instytucji, natomiast 18 kwietnia wziąć udział w wydarzeniach z programu Art Week.

Wstęp bezpłatny. Pirelli HangarBicocca to jedna z niewielu prestiżowych instytucji w Mediolanie, która konsekwentnie nie pobiera opłat za wejście. W tygodniu Milano Art Week warto zarezerwować wcześniej konkretną godzinę wejścia przez oficjalną stronę internetową: pirellihangarbicocca.org.

Wejście: Via Chiese 2, metro Bicocca (M5).

Chiharu Shiota w MUDEC

W MUDEC, czyli Museo delle Culture, Chiharu Shiota prezentuje instalację site-specific The Moment the Snow Melts . Tysiące nici opadają tu z sufitu, pomiędzy którymi zawieszono kartki z imionami osób, których nie można już spotkać. To praca skupiająca się wokół tematów pamięci, obecności i straty, a zarazem jedna z tych instalacji, które zupełnie inaczej wyglądają na zdjęciu, a inaczej w rzeczywistej przestrzeni. W przypadku Shioty właśnie fizyczne wejście do środka tej struktury stanowi ważną część doświadczenia.

Andrea Branzi w Triennale

Andrea Branzi. Continuous Present, dostępna od 19 kwietnia do 4 października 2026 roku, prowadzi przez twórczość jednej z najważniejszych postaci włoskiego designu. Kuratorem wystawy jest Toyo Ito, japoński architekt i laureat Nagrody Pritzkera.

Ghost Track: sztuka ukryta w historycznych muzeach

Ghost Track to jeden z najciekawszych pomysłów tegorocznego Milano Art Week. Zamiast tworzyć osobną wystawę, współcześni artyści wchodzą tu w dialog ze stałymi kolekcjami historycznych muzeów, czasem bardzo dyskretnie, na pierwszy rzut oka niemal niezauważalnie.

Nie chodzi więc o efektowne, krzykliwe instalacje, ale o subtelne ingerencje w miejsca, które zwykle nie kojarzą się ze sztuką współczesną, takimi jak muzeum historii naturalnej czy muzeum archeologiczne. To bardziej wizualne wtrącenia, przesunięcia i znaki zapytania ukryte między eksponatami niż klasyczna wystawa w tradycyjnym sensie. Właśnie dlatego Ghost Track ma w sobie coś z wizyty w galerii, ale jednocześnie coś z tropienia szczegółów w przestrzeni, którą pozornie już się zna.

Miejsca objęte projektem Ghost Track:

Dla turysty to znaczy jedno: odwiedzasz Castello Sforzesco albo akwarium, i do zwiedzania dostaje coś ekstra. Projekt wliczony jest bezpłatnie do Milano Museo Card.

Paris Internationale w Mediolanie

Paris Internationale, niezależna platforma targów sztuki założona w Paryżu w 2015 roku, po raz pierwszy w historii wychodzi poza Francję i debiutuje w Mediolanie w dniach 18-21 kwietnia 2026.

Sam wybór miejsca mówi zresztą sporo o charakterze tej inicjatywy. Palazzo Galbani przy Via Fabio Filzi 25R to siedmiopiętrowy modernistyczny gmach z lat 1956-1959, powiązany z nazwiskiem Pier Luigiego Nerviego. Budynek jest obecnie w trakcie rewitalizacji, więc targi odbywają się dosłownie wewnątrz placu budowy. Nie jest to jednak przypadkowa niedogodność, ale część samej koncepcji wystawy. Paris Internationale od początku wybiera miejsca nieoczywiste, historyczne i będące w trakcie przemiany, traktując je jako element całego doświadczenia.

Format jest świadomie kameralny: około 34-35 galerii, 2000 m², jakość wybrana ponad ilość. Wśród uczestników galerie z Mediolanu (Clima, Francesca Minini, Lia Rumma, Ordet), Paryża, Zurychu i innych miast europejskich. Preview VIP 17 kwietnia, otwarcie dla publiczności od 18 do 21 kwietnia.

Palazzo Galbani jest tuż przy Stazione Centrale i Palazzo Pirelli, można tam dojść na pieszo z dworca głównego. Pełna lista uczestniczących galerii i program: parisinternationale.com.

Milano Art Week na ulicach: wydarzenia na żywo, parady i ArtLine

Niektóre punkty programu, takie jak parada motocyklowa czy odsłonięcie rzeźby w parku CityLife pozostaje całkowicie bezpłatna i przenosi się poza mury instytucji.

Milano Art Week nie ogranicza się do muzeów, galerii i targów wymagających biletu lub akredytacji. Spora część programu przenosi się do przestrzeni miejskiej i pozwala zaplanować cały dzień bez płacenia za wstęp. Warto tu wymienić:

Mototrombe (17 kwietnia) – miejski pochód dźwiękowy wymyślony przez Aronne Pleuteriego i poprowadzony przez kompozytora Dario Buccino. Jego zasada jest prosta: wydechy motocykli zamieniają się w instrumenty muzyczne. Absurd? Tylko na pierwszy rzut oka. W rzeczywistości to głośny hołd dla Luigiego Russolo i jego futurystycznej „sztuki hałasu”, brutalnie wrzucony we współczesną przestrzeń Mediolanu. Coś, co trzeba usłyszeć (i poczuć) chociaż raz w życiu.

Zbiórka i start: Piazza Duca d’Aosta, plac przed dworcem Milano Centrale, godz. 17:00.

Octospider Jeremy’ego Dellera (19 kwietnia) – finałowy element kolekcji ArtLine, surrealistyczny miks pająka i ośmiornicy, czyli gigantyczna ośmionoga konstrukcja, która ma szansę stać się nowym symbolem dzielnicy.

Uroczyste odsłonięcie z udziałem artysty i władz miasta: godz. 12:00, park CityLife. Najlepiej wysiąść na stacji metra Tre Torri (M5).

18 kwietnia kuratorzy Katia Anguelova i Roberto Pinto prowadzą dwie wycieczki po całej kolekcji ArtLine – o 11:00 i 15:00. Jeśli chcesz zrozumieć, dlaczego w parku stoją gigantyczne rzeźby i co oznaczają, to to jest najlepsza ku temu okazja. Wstęp bezpłatny, bez zapisów, wystarczy stawić się przy rzeźbie Hand and Foot (Riccardo Previdi) lub przy stacji Tre Torri i wypatrywać grupy z identyfikatorami ArtLine.

Warto też wiedzieć, że inauguracje w galeriach komercyjnych odbywają się od poniedziałku do czwartku (13-16 kwietnia) w godzinach 18:00-21:00 – wstęp jest wolny. To najlepszy czas na gallery hopping: wchodzisz, oglądasz, czasem dostajesz kieliszek prosecco i idziesz do następnej galerii przecznicę dalej. Szczególnie dobrze działa w Brera, Isola i Porta Romana.

Jak zaplanować Milano Art Week: praktyczny plan na 2-3 dni

Przy ponad 400 wydarzeniach kluczem jest selekcja. Poniżej znajdziesz propozycję trzydniowego planu dla osób, które chcą zobaczyć przekrój programu, ale bez wrażenia ciągłego biegu od punktu do punktu.

Przed przyjazdem dobrze zajrzeć do cyfrowego programu na digital.milanoartweek.it, gdzie całość można filtrować według dnia, miejsca i kategorii. W praktyce najlepiej sprawdzi się wybranie kilku priorytetów na każdy dzień i zostawienie sobie trochę miejsca na spontaniczne decyzje.

Dzień 1: miart i Gallerie d’Italia

Pierwszy dzień najlepiej zacząć od miart, dlatego warto kupić bilet online z wyprzedzeniem i zaplanować wizytę rano albo około południa w South Wing Allianz MiCo. Najwygodniej dojechać tu metrem M5 do stacji Portello. Po targach, z tym samym biletem, można bezpłatnie wejść do Gallerie d’Italia, gdzie podczas Art Week dostępny jest projekt specjalny kuratorowany przez Nicolę Ricciardiego. Wieczór dobrze zostawić na jedną z inauguracji w galerii komercyjnej – aktualny program najlepiej sprawdzić na stronie Milano Art Week.

Dzień 2: instytucje w centrum

Drugi dzień można poświęcić na najważniejsze instytucje położone bliżej centrum. Rano warto zaplanować wizytę w Palazzo Reale, gdzie same wystawy Anselma Kiefera i Roberta Mapplethorpe’a bez trudu zajmują kilka godzin. Po południu naturalnym przedłużeniem takiego planu będzie Triennale z wystawą Andrea Branzi. Continuous Present. Pomiędzy tymi punktami dobrze wpisuje się spacer przez Brerę, gdzie wiele galerii komercyjnych pozostaje otwartych bezpłatnie.

Dzień 3: Ghost Track i północ miasta

Trzeci dzień warto zacząć od Castello Sforzesco, gdzie można połączyć zwiedzanie projektu Ghost Track z normalnymi zbiorami muzealnymi. Następnie mozesz przenieść się na północ Mediolanu do Pirelli HangarBicocca, gdzie wystawiany jest projekt Rirkrita Tiravaniji. Wieczorem, 18 lub 19 kwietnia, można domknąć dzień wizytą w CityLife, zwłaszcza jeśli w planie jest inauguracja Octospider.

Jeśli masz mniej czasu, dobrą opcją będzie połączenie Palazzo Reale, Ghost Track w Castello Sforzesco i wieczornych inauguracji w galeriach komercyjnych. Taki plan pozwali ci poczuć charakter Milano Art Week nawet bez wizyty na miart.

Gdzie spać podczas Art Week: zarezerwuj wcześniej

W tygodniu Art Week i Design Week hotele w centrum Mediolanu osiągają ceny porównywalne z wysokim sezonem, warto rezerwować je dużo wcześniej.

Dotyczy to całego centrum, ale szczególnie:

Im bliżej daty, tym trudniej o sensowne opcje poniżej 150-200 euro za noc. Rynek mediolański w tym tygodniu działa podobnie jak podczas Fashion Week.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o Milano Art Week

Po więcej informacji zajrzyj do źródeł:

W 2026 roku pałac odgrywa szczególną rolę w programie kulturalnym Zimowych Igrzysk Olimpijskich Mediolan-Cortyna. Od retrospektywy Roberta Mapplethorpe’a po wielką wystawę Macchiaioli i projekt Metafisica/Metafisiche, który łączy Palazzo Reale z innymi instytucjami miasta w artystyczny szlak liczący 2000 kroków sztuki.

Podstawowe informacje

Adres i kontakt

Dojazd

• Metro: Duomo (linia M1 czerwona, M3 żółta)
• Tram: 2, 12, 14, 16, 19 (przystanek Duomo)
• Autobus: 54, 73 (przystanek Via Larga)

Godziny otwarcia [2026]

Ostatnie wejście godzinę przed zamknięciem (30 minut dla wystaw bezpłatnych).

Godziny w święta mogą się różnić. Zawsze warto sprawdzić aktualny kalendarz na oficjalnej stronie przed wizytą.

Bilety i ceny [2026]

Palazzo Reale to przede wszystkim przestrzeń wystaw czasowych. Oznacza to, że płacisz osobno za każdą wystawę, którą chcesz zobaczyć. Nie ma jednego biletu wstępu do pałacu, a ceny różnią się w zależności od ekspozycji.

Konkretne ceny zależą od wystawy; powyższe widełki są orientacyjne.

Gdzie kupić bilety?

Rezerwacja online nie jest obowiązkowa, ale zdecydowanie zalecana. W weekendy i święta wejście bez wcześniejszej rezerwacji nie jest gwarantowane, nawet jeśli przyjdziesz z samego rana. Bilety możesz kupić przez:

Do ceny biletu dolicz opłatę za rezerwację online (zazwyczaj 1-2€).

Czy warto kupić Milano Museo Card?

Jeśli planujesz intensywne zwiedzanie Mediolanu, Milano Museo Card (roczna karta) daje bezpłatny wstęp do wszystkich Muzeów Miejskich i 20% zniżki na wystawy w Palazzo Reale. Dla osób odwiedzających miasto na kilka dni bardziej opłaca się Milano City Pass, który łączy transport i główne atrakcje. Więcej o dostępnych opcjach przeczytasz w artykule o kartach zniżkowych w Mediolanie.

Karta Milano CIty Pass jest w serwisach Tiqets oraz GetYourGuide

Kup w Tiqets Kup w GetYourGuide

Historia Pałacu Królewskiego

Pierwsza wzmianka o budynku w tym miejscu pochodzi z X wieku, kiedy stał tu Palazzo del Broletto Vecchio, siedziba władz miejskich. Nazwa broletto oznaczała wówczas ogrodzony teren, ale w Mediolanie stała się synonimem ratusza.

Prawdziwa transformacja nastąpiła za panowania Habsburgów. W latach 1770-1778 architekt Giuseppe Piermarini, ten sam, który zaprojektował Teatro alla Scala, przebudował średniowieczny kompleks w reprezentacyjną rezydencję neoclasycystyczną. Powstały wówczas monumentalne sale, w tym słynna Sala delle Cariatidi.

Napoleon Bonaparte, który w 1796 roku wkroczył do Mediolanu, uczynił z Palazzo Reale swoją oficjalną siedzibę. Tu sypiał, tu wydawał bale, tu w 1805 roku proklamował Królestwo Włoch. Pałac widział paradne przyjęcia, audiencje dyplomatyczne i najważniejsze wydarzenia polityczne Lombardii.

Noc, która zmieniła wszystko

15 sierpnia 1943 roku okazał się jedną z najtragiczniejszych dat w historii Mediolanu. 140 bombowców Lancaster brytyjskiej Royal Air Force zrzuciło na miasto ponad 500 ton bomb. Celem był Duomo, ale bomby dosięgły La Rinascente, Teatro alla Scala i Palazzo Reale.

Jedena z bomb zapalających wpadła na dach niedaleko Sali delle Cariatidi. Ogień strawił drewniane więźby, powodując zawalenie się sklepienia. Temperatura była tak wysoka, że zmieniła strukturę i kolor stiuków. Zaginęły freski Appianiego, w tym monumentalna Apoteosi di Ferdinando I Francesca Hayeza.

Najgorsze jednak miało dopiero nadejść. Pałac pozostał bez dachu przez cztery lata. Deszcz, śnieg i wiatr dokonały większych zniszczeń niż same bomby. Dopiero w 1947 roku organizacja Soprintendenza ai Beni Culturali rozpoczęła prace zabezpieczające.

Sala delle Cariatidi: serce pałacu

To najbardziej niezwykła przestrzeń Palazzo Reale i jedna z najbardziej fotografowanych sal w Mediolanie. Sala delle Cariatidi (Sala Kariatyd) mierzy 46 metrów długości i 17 metrów szerokości, co daje 782 metry kwadratowe. Dla porównania słynna Galerie des Glaces w Wersalu ma 766 metrów kwadratowych.

Piermarini zaprojektował ją w latach 1774-1778 jako salę balową, łącząc dwie wcześniejsze sale: Salę dei Festini z Salą degli Imperatori. Nazwę zawdzięcza czterdziestu kariatydom, rzeźbom kobiecych postaci podtrzymujących belkowanie, wykonanym przez Callani i Franchi.

Kontrast, który zapiera dech

To właśnie tu najbardziej widoczny jest kontrast między dawnym przepychem a śladami wojny. Złocenia i delikatne stiuki sąsiadują z osmalonymi ścianami i brakującym sklepieniem. Część kariatyd straciła ramiona i twarze. Zdecydowano, że sala nie zostanie w pełni odrestaurowana, lecz zachowana jako pomnik pamięci o okropnościach wojny.

W 1953 roku Pablo Picasso wybrał właśnie to miejsce na wystawienie swojego arcydzieła Guernica. Obraz przedstawiający bombardowanie hiszpańskiego miasta przez nazistów zawisł w sali zniszczonej przez aliantów. Kontekst był porażający, a związek między dziełem a miejscem oczywisty.

Wystawy w 2026 roku

Palazzo Reale to nie muzeum ze stałą kolekcją jak Pinacoteca di Brera. To przestrzeń dla blockbusterów, wielkich wystaw wędrujących po świecie. Każdego roku gości setki tysięcy zwiedzających, a niektóre ekspozycje biją rekordy popularności. Wystawa Muncha Il grido interiore przyciągnęła ponad 276 000 osób.

Metafisica/Metafisiche

28 stycznia 2026 – jesień 2026

Wielki projekt w ramach programu kulturalnego Olimpiady Zimowej Mediolan-Cortyna. Niemal 400 dzieł z ponad 150 instytucji, w tym obrazy, rzeźby, fotografie, rysunki, modele architektoniczne, ilustracje, komiksy, czasopisma i płyty winylowe. Wystawa łączy się z ekspozycjami w Museo del Novecento, Gallerie d’Italia i Palazzo Citterio, tworząc szlak liczący 2000 kroków sztuki przez centrum Mediolanu.

Robert Mapplethorpe. Le forme del desiderio

29 stycznia – 17 maja 2026

Pierwsza wielka retrospektywa amerykańskiego fotografa w Mediolanie. Niepublikowane wcześniej, ikoniczne i kontrowersyjne prace jednego z najważniejszych artystów kontrkultury lat 1960-80. Wystawa przygotowana we współpracy z Robert Mapplethorpe Foundation z Nowego Jorku.

I Macchiaioli

3 lutego – 14 czerwca 2026 (daty mogą ulec korekcie)

Pierwsza w Mediolanie duża wystawa poświęcona macchiaioli, grupie toskańskich malarzy, którzy w połowie XIX wieku zrewolucjonizowali włoskie malarstwo. Ponad 90 dzieł Fattoriego, Legi i Signoriniego z najważniejszych włoskich muzeów. Kuratorzy to troje największych włoskich ekspertów od tego nurtu: Francesca Dini, Elisabetta Matteucci i Fernando Mazzocca.

Anselm Kiefer. Le Alchimiste

Sala delle Cariatidi, 2026

Niemiecko-amerykański artysta przygotował specjalną instalację na Olimpiadę, oddając hołd Caterinie Sforzy i renesansowej tradycji Mediolanu jako centrum badań naukowych i kulturalnych.

Zawsze sprawdzaj aktualny program na stronie palazzorealemilano.it przed wyjazdem. Wystawy czasowe mają określone daty, a ceny i godziny mogą się różnić w zależności od ekspozycji.

Jak zwiedzać Palazzo Reale?

Ile czasu przeznaczyć?

Na jedną wystawę zaplanuj 1,5-2 godziny. Jeśli chcesz zobaczyć kilka ekspozycji tego samego dnia, licz 3-4 godziny. Dodaj czas na kawiarnię i dziedziniec.

Co zabrać (i czego nie zabrać)

Na każdym piętrze znajduje się szatnia, gdzie musisz zostawić:

Z tymi przedmiotami nie wejdziesz na sale wystawowe. Małe torebki i aparaty fotograficzne są dozwolone (chyba że konkretna wystawa ma inne zasady).

Najlepsza pora na wizytę

Unikaj weekendów i świąt, szczególnie bez rezerwacji. Najspokojniej jest:

W sezonie turystycznym (kwiecień-październik) i podczas Milan Fashion Week (luty, wrzesień) oraz Milan Design Week (kwiecień) tłumy są większe. Rezerwuj bilety z wyprzedzeniem.

Giacomo Caffè: przerwa w królewskim stylu

Na dziedzińcu Palazzo Reale znajduje się Giacomo Caffè Letterario, kawiarnia, która sama w sobie jest atrakcją. Możesz tu wejść bez biletu na wystawy, żeby odpocząć od tłumów na Piazza del Duomo.

Wnętrze łączy estetykę paryskiego bistro z atmosferą wiedeńskiej kawiarni. Na piętrze mieści się sala herbaciana, gdzie możesz przeglądać katalogi wystaw z ostatnich 25 lat, popijając herbatę Mariage Frères.

Informacje praktyczne:

Palazzo Reale a Museo del Duomo

Część turystów myli te dwa miejsca. Museo del Duomo (Muzeum Katedry) faktycznie mieści się w skrzydle Palazzo Reale, ale to osobna instytucja z własnym wejściem, biletami i godzinami otwarcia. Jeśli chcesz zobaczyć oryginalne rzeźby z katedry, witraże i skarby Duomo, kup bilet do Museo del Duomo.

Palazzo Reale koncentruje się na wystawach czasowych, podczas gdy Museo del Duomo prezentuje stałą kolekcję związaną z historią katedry.

Zwiedzanie z dziećmi

Palazzo Reale jest przyjazne rodzinom:

Czy warto przyjść z dziećmi? Zależy od wystawy. Ekspozycje malarstwa mogą być mniej angażujące dla młodszych dzieci, ale wystawy interaktywne lub poświęcone designowi często oferują elementy dla rodzin. Sprawdź opis konkretnej wystawy przed wizytą.

Dziedziniec to dobre miejsce na przerwę, jeśli dzieci się znudzą. Możesz wyjść, odpocząć w kawiarni i wrócić na salę (w ramach tego samego biletu, jeśli nie opuściłeś budynku).

Co zobaczyć w okolicy

Palazzo Reale leży w samym sercu Mediolanu, w odległości kilku kroków od głównych atrakcji:

FAQ

Palazzo Reale to idealna ucieczka, kiedy zmęczą cię tłumy przed katedrą. Wejdź na dziedziniec, napij się kawy w Giacomo Caffè, a potem zanurz się w świecie sztuki, gdzie cisza sal wystawowych kontrastuje z gwarem Piazza del Duomo za ścianą. I pamiętaj: sprawdź aktualny program wystaw przed wyjazdem, bo to, co zobaczysz, zależy od tego, kiedy przyjedziesz.

4 września 2025 roku świat mody stracił jednego z największych twórców w historii. Giorgio Armani, człowiek, który przez pół wieku definiował pojęcie włoskiej elegancji, odszedł w wieku 91 lat. Jego śmierć sprawiła, że zaplanowane na wrzesień obchody 50-lecia marki nabrały zupełnie innego, głęboko emocjonalnego wymiaru. To, co miało być radosną celebracją, stało się poruszającym pożegnaniem mistrza.

W sercu Mediolanu, w prestiżowej Pinakotece di Brera, odbyło się wydarzenie bez precedensu. Po raz pierwszy w 200-letniej historii muzeum, jego sale otworzyły się dla mody. Wystawa „Giorgio Armani: Milano, per amore” i towarzyszący jej ostatni pokaz kolekcji Wiosna/Lato 2026 to nie tylko hołd dla projektanta, ale historia o tym, jak tkanina i krój mogą dorównać płótnu i farbie.

Pinakoteka otwiera drzwi dla mody – po raz pierwszy w historii

Dla tych, którzy nie znają Pinakoteki di Brera – to jedno z najważniejszych muzeów sztuki we Włoszech. W jej salach wiszą dzieła Rafaela, Mantegni, Caravaggia czy Piero della Francesca. Od założenia w 1809 roku, muzeum było twierdzą malarstwa i rzeźby. Do września 2025 roku.

Decyzja o przyjęciu kreacji Armaniego obok arcydzieł renesansowych mistrzów była przełomowa. Chiara Rostagno, wicedyrektorka muzeum, w wypowiedzi szeroko cytowanej przez media podkreśliła, że moda rozumiana jako sztuka dekoracyjna zostaje przyjęta w Brerze, tworząc unikalny dialog między dziełem projektanta, muzeum i dziedzictwem artystycznym.

Ten gest ma ogromne znaczenie. Umieszcza projektanta mody w tym samym panteonie co wielkich malarzy, oficjalnie uznając, że ubranie może być równie potężnym medium artystycznym co obraz.

Dlaczego akurat Brera? Osobista więź projektanta z dzielnicą

Wybór miejsca nie był przypadkowy. Giorgio Armani świadomie wybrał dzielnicę Brera jako miejsce życia i pracy. Kochał jej „podwójną duszę – kulturalną, a zarazem głęboko witalną”. Ta artystyczna dzielnica, pełna galerii, kawiarni i twórczej energii, idealnie odzwierciedlała jego własną estetykę – wyrafinowaną, ale pełną życia.

W 1993 roku Akademia Sztuk Pięknych w Brerze uhonorowała go tytułem akademickim za spójność stylu. Trzydzieści dwa lata później, w tym samym miejscu, odbył się jego ostatni pokaz.

Ponad 120 kreacji w otoczeniu arcydzieł

Wystawa prezentuje ponad 120 kreacji z różnych dekad kariery Armaniego, umieszczonych w bezpośrednim sąsiedztwie dzieł sztuki. Ubrania nie zostały rozwieszone przypadkowo – każda kreacja została starannie dobrana do konkretnego obrazu lub sali, tworząc zestawienia oparte na kolorze, formie czy nastroju.

Przemyślane zestawienia

Giorgio Armani do ostatnich dni życia był osobiście zaangażowany w koncepcję wystawy – sam wybrał ponad 120 kreacji ze swojego archiwum i nadzorował ich rozmieszczenie w salach muzeum. Stworzył zaskakujące zestawienia:

Niewidzialne manekiny – ubrania jako rzeźby

Szczególnym detalem są niemal niewidoczne manekiny. Zostały zaprojektowane w taki sposób, że nie odwracają uwagi od samych ubrań – dzięki temu kreacje wyglądają jakby unosiły się w powietrzu. To celowy zabieg. Ubrania Armaniego mają tak precyzyjny krój, że same w sobie przypominają rzeźby, a ich konstrukcja świetnie oddaje ludzką sylwetkę nawet bez widocznego manekina.

Angelo Crespi, dyrektor Pinakoteki, trafnie zauważył:

„Giorgio Armani był jedną z najwyższych ekspresji włoskiej kreatywności, która wyrażała się w esencjonalności i rygorze form. Rygor ten z estetycznego stał się etycznym, przenikając jego sposób życia i pracy. W tym Giorgio Armani w najwyższym stopniu uosabia charakter Mediolanu.”

Ostatni pokaz Giorgio Armaniego – 28 września 2025

Trzy tygodnie po śmierci projektanta, na dziedzińcu Pinakoteki Brera odbył się pokaz jego ostatniej kolekcji „Pantelleria, Milano„. Wydarzenie zgromadziło 700 gości, w tym Cate Blanchett i Richarda Gere’a. Dziedziniec oświetlały setki świec, a muzykę na żywo grał Ludovico Einaudi.

Kolekcja nawiązywała do dwóch ważnych miejsc w życiu Armaniego – Mediolanu i wyspy Pantelleria. Modelki prezentowały zwiewne kreacje w charakterystycznych beżach i szarościach („greige”) oraz odcieniach błękitu, zieleni, fioletu i granatu inspirowanych morzem.

Finałem pokazu był strój Agnese Zogli z wyhaftowanym kryształkami portretem Giorgio Armaniego, który wywołał owację na stojąco. Po pokazie ukłon publiczności oddał Leo Dell’Orco, wieloletni współpracownik projektanta. Goście mogli następnie przejść do wnętrza muzeum, by obejrzeć wystawę „Milano, per amore”.

Lekcja pokory: edukacja ponad ego

Jednym z najbardziej zaskakujących aspektów wystawy jest jej cel. Można by oczekiwać, że retrospektywa 50 lat kariery będzie manifestacją ego. Armani widział to inaczej.

W swojej autobiograficznej książce „Per amore” napisał:

„Wystawę można postrzegać na dwa sposoby. Z jednej strony jest natychmiastowe zaspokojenie ego twórcy. Z drugiej strony jest wartość edukacyjna, unikalne świadectwo, które możesz zaoferować publiczności, a przede wszystkim młodym twórcom, poprzez swoją pracę: uczucie, które trwa i daje satysfakcję. Otóż, mnie interesuje ten drugi aspekt.”

To oświadczenie podkreśla jego pokorę i myślenie o przyszłych pokoleniach. Wystawa nie miała być celebracją jego osoby, lecz narzędziem edukacyjnym mającym inspirować młodych twórców.

Dyrektor Crespi wspominał, że Armani wyraźnie poprosił, „aby najpierw pozwolić przemówić dziełom sztuki, ponieważ nie czuł się godny zestawiania swojej twórczości z dziełami Piero della Franceski i innych wielkich mistrzów„. Ta pokora wobec malarzy, obok których prac znalazły się jego kreacje, oddawała jego głęboki szacunek do sztuki.

Dlaczego twórczość Giorgio Armaniego trafiła do muzeum?

Aby w pełni zrozumieć znaczenie tej wystawy, warto przypomnieć, dlaczego Armani na zawsze zmienił oblicze światowej mody. Jego największym osiągnięciem było odrzucenie wszystkiego, co w modzie było sztuczne i niewygodne, i zastąpienie tego elegancją, w której można się swobodnie poruszać.

Armani usunął z marynarek sztywne podszewki i usztywnienia, dzięki czemu ubrania zaczęły naturalnie układać się na ciele i poruszać się razem z nim. Po raz pierwszy elegancja szła w parze z wygodą. Równie ważna była jego kolorystyka – zamiast jaskrawych barw postawił na subtelne beże i szarości. Jego słynny odcień „greige” (połączenie szarości i beżu) stał się znakiem rozpoznawczym wyrafinowanego stylu.

Przełomowym momentem było kino. Gdy Richard Gere pojawił się w filmie „Amerykański żigolak” (1980) w garniturze Armaniego, świat zobaczył nowy obraz męskości, elegancki, ale nie sztywny, pewny siebie, ale nie arogancki. Ten jeden film ugruntował pozycję Armaniego jako niekwestionowanego „Króla Giorgio” (Re Giorgio) włoskiej mody i otworzył mu drogę do Hollywood.

Informacje praktyczne: Jak odwiedzić wystawę

Jeśli planujesz wizytę w Mediolanie między wrześniem 2025 a styczniem 2026, koniecznie zarezerwuj czas na tę wystawę, szczególnie jeśli interesujesz się modą lub sztuką.

Podstawowe informacje

Bilety

Dodatkowa wystawa: Armani/Silos

Jeśli fascynuje Cię twórczość Armaniego, warto odwiedzić również Armani/Silos – muzeum założone w 2015 roku z okazji 40-lecia marki. Mieści się w przekształconym magazynie Nestlé z lat 50., który projektant zrewitalizował kosztem blisko 55 mln dolarów.

Obecnie można tam zobaczyć wystawę „Giorgio Armani Privé 2005-2025”, prezentującą 20 lat linii haute couture (do 28 grudnia 2025).

Jak dotrzeć do Pinakoteki Brera

Pinakoteka znajduje się w historycznym centrum Mediolanu, w samym sercu dzielnicy Brera. Dojazd jest bardzo prosty:

Po zwiedzaniu wystawy koniecznie przejdź się po okolicy – dzielnica Brera to jedna z najbardziej urokliwych części Mediolanu, pełna galerii sztuki, butików i klimatycznych kawiarni.

Podsumowanie: dlaczego warto zobaczyć tę wystawę?

Wystawa „Milano, per amore” to więcej niż pokaz pięknych ubrań. Udowadnia, że moda może być sztuką na miarę wielkich płócien wiszących w muzeach.

Giorgio Armani miał z Mediolanem wyjątkową więź. Miasto go ukształtowało, a on przez pół wieku współtworzył jego wizerunek jako światowej stolicy mody. Mediolańczycy kochali go nie tylko za sukcesy w modzie, ale przede wszystkim za to, że uosabiał charakter ich miasta – był zdyscyplinowany, elegancki, innowacyjny i otwarty na nowe, a przy tym zachował skromność i przywiązanie do rzemiosła. Po jego śmierci tysiące osób przyszło oddać mu hołd, pokazując jak głęboko zapisał się w sercach mediolańczyków.

Ta wystawa to szczególna okazja, by zobaczyć ostatnie dzieło mistrza przygotowywane przez niego osobiście do ostatnich dni życia. To również pierwszy raz w 200-letniej historii Pinakoteki, kiedy moda została uznana za pełnoprawną sztukę i stanęła obok dzieł Rafaela czy Caravaggia.

Jeśli planujesz wizytę w Mediolanie między wrześniem 2025 a styczniem 2026, warto zarezerwować czas na tę wystawę. To rzadka szansa, by zobaczyć, jak twórczość jednego człowieka na trwałe zapisała się w historii Mediolanu i światowej kultury.

Źródła:

Chcesz wiedzieć więcej? To dobrze, bo zaraz dowiesz się, jak się tam dostać, co zobaczyć i gdzie złapać bilety. Ruszamy!

Kluczowe fakty o Back in Time: The Exhibition

Zanim zagłębimy się w szczegóły, oto szybkie podsumowanie:

• Co: Wystawa z okazji 40-lecia Powrotu do Przyszłości.
• Gdzie: Villa Beretta Magnaghi, via Roma 34, Marcallo con Casone (MI).
• Kiedy: Start 3 maja 2025 roku.
• Bilety: W sprzedaży od 14 marca 2025 na Fever Italia.
• Jak dojechać: Autostrada A4 (zjazd Marcallo-Mesero) albo pociąg do Magenty i krótki przejazd autobusem lub taksówką.

Czego spodziewać się na wystawie „Back in Time” w Mediolanie?

Oryginalne pamiątki z „Powrotu do Przyszłości”

Jeśli chcesz zobaczyć na żywo rzeczy, które Marty McFly i Doc Brown mieli w rękach to się nie zawiedziesz. Na ponad 2000 metrach kwadratowych czekać będzie ponad 100 autentycznych eksponatów z certyfikatem – kostiumy, rekwizyty i niepublikowane dokumenty prosto z planu.

Ikoniczne pojazdy – DeLorean i reszta ekipy

Największa atrakcja wystawy? Oczywiście DeLorean DMC-12 Time Machine. Taki sam, jaki pamiętasz z filmu – stoi blisko, choć na przejażdżkę nie ma co liczyć, kluczyków raczej nie dostaniesz :). Są też Ford 1946, którym Biff szalał w Hill Valley, Volkswagen T2 prosto od libijskich terrorystów i Toyota Hilux SR5 – auto, którym Marty lubił się chwalić. Większość to porządne repliki, ale krąży plotka, że DeLorean ma VIN #10902 (ang. Vehicle Identification Number) od Universal Studios. Jeśli to prawda, to podnosi wartość tego eksponatu, bo mamy do czynienia z kawałkiem historii kina, a nie tylko repliką.

Strefa backstage – co działo się za kulisami

Oglądanie eksponatów to nie wszystko, organizatorzy wrzucili coś ekstra – strefę backstage. Masz tam zdjęcia z planu, papiery produkcyjne i krótkie filmy zza kulis. Wielu z nas zastanawia się jak kiedyś, w latach 80. robili te wszystkie triki bez dzisiejszej technologii? Tu się dowiesz. Dla kinowych zapaleńców to taki dodatkowy bonus, który może sprawi, że zechcą zostać chwilę dłużej.

Back in Time: skąd w ogóle pomysł na taka wystawę? 

Wszystko zaczęło się w 2015 roku w Turynie, gdzie po raz pierwszy pokazano kolekcję pamiątek z Powrotu do Przyszłości. Potem była edycja na Cartoomics w Mediolanie, przystanek w Bolonii (2022–2023), a nawet skok za granicę – do Londynu w 2023 roku. Każda odsłona przyciągała tłumy, więc nic dziwnego, że teraz wraca w wielkim stylu pod Mediolan. 

Rok 2025 to nieprzypadkowa data – dokładnie 40 lat temu, w 1985 roku, świat poznał pierwszy film z trylogii. To idealny moment, żeby uczcić ten klasyk, który wciąż trzyma się lepiej niż niektóre współczesne blockbustery. Mediolan, a konkretnie Marcallo con Casone, to kolejny przystanek na tej nostalgicznej trasie, a organizatorzy obiecują, że będzie to największa i najbardziej dopracowana edycja.

Co ciekawe, za wystawą stoi nie tylko firma eventowa, ale też Ritorno al Futuro Italia APS – stowarzyszenie fanów, które od 2021 roku działa na rzecz promocji trylogii. To oni dbają o to, żeby każdy szczegół – od wyboru eksponatów po atmosferę – oddawał ducha Powrotu do Przyszłości. 

Informacje praktyczne 

Gdzie będzie wystawa?

Wystawa odbędzie się w Villa Beretta Magnaghi przy via Roma 34 w Marcallo con Casone, jakieś 30 minut jazdy od Mediolanu i 20 minut od lotniska Malpensa. To historyczna willa, która na co dzień nie gości pewnie takich tłumów, ale w maju 2025 roku zamieni się w mekkę fanów kina. 

Jak dojechać na wystawę „Back in Time”?

Dojazd samochodem

Jeśli masz auto, sprawa jest banalna. Wskakujesz na autostradę A4, zjeżdżasz na Marcallo-Mesero i po 4 kilometrach jesteś na miejscu. Najlepsze? Parkingi są darmowe, bez żadnych stref ZTL czy opłat, co w okolicach Mediolanu brzmi jak cud. Trasa z Mediolanu zajmie ci jakieś 30 minut.

Dojazd z Mediolanu transportem publicznym

Nie masz samochodu? Żaden problem. Z Dworca Centralnego w Mediolanie złapiesz pociąg regionalny albo szybki regionalny do stacji Magenta – kursują mniej więcej co godzinę. Ze stacji do willi to tylko 2 kilometry, więc możesz wziąć autobus Movibus (jeździ codziennie, co godzinę) albo taksówkę, jeśli nie chcesz czekać. Cała podróż zajmie jakieś 40–50 minut, zależnie od połączenia.

Z lotniska Malpensa

Lądujesz na Malpensie? Villa Beretta Magnaghi jest 25 kilometrów od lotniska, czyli jakieś 20 minut autem. Jeśli nie wynajmujesz samochodu, musisz jechać przez Mediolan. 

Bilety na Back in Time: The Exhibition – gdzie kupić?

Bilety są dostępne w sprzedaży od 14 marca 2025 roku na platformie Fever Italia. Dostępnych jest  kilka opcji:

Godziny otwarcia nie są jeszcze podane, ale wejścia będą w przedziałach czasowych – szczegóły pojawią się na Fever bliżej daty.

Dlaczego warto odwiedzić Back in Time: The Exhibition?

Jeśli teksty takie jak: „Drogi? Tam, dokąd jedziemy, nie potrzebujemy dróg.” czy  “Jesteś słaby, McFly! Słaby jak twój stary!” znasz na pamięć, to ta wystawa z pewnością jest dla ciebie.  

Nie jesteś fanem trylogii, ale lubisz kino? I tak warto. Eksponaty pokazują, jak wyglądała produkcja w latach 80., zanim CGI zdominowało ekrany. To kawał historii filmu podany w przystępny sposób – bez nudnych wykładów, za to z masą ciekawostek.

Podsumowanie

Back in Time: The Exhibition to jak prawdziwa podróż w czasie dla fanów Powrotu do Przyszłości i nie tylko. Rusza 3 maja 2025 w Villa Beretta Magnaghi pod Mediolanem, a bilety już teraz kupisz na Fever Italia – sprzedaż wystartowała 14 marca. Dojedziesz tam bez problemu autem (autostrada A4, zjazd Marcallo-Mesero) albo z Mediolanu pociągiem do Magenty, a potem autobusem lub taksówką. Na miejscu czekają oryginalne pamiątki, DeLorean i masa wspomnień z trylogii, która od 40 lat trzyma się na językach kinomanów.

Nie przegap szansy – kup bilet i szykuj się na majówkę z Marty’m i Doc’iem. Jak mawiał Doc Brown: „Twoja przyszłość jeszcze nie została zapisana” – ale Twój plan na 3 maja już może być!

Strona oficjalna wydarzenia: Back in Time: The Exhibition

FAQ – najczęściej zadawane pytania o Back in Time: The Exhibition

Leonardo został w Mediolanie na prawie dwadzieścia pięć lat. Tu namalował „Ostatnią Wieczerzę„, zaprojektował śluzy na kanałach, dostał od księcia winnicę i bronił jej do końca życia (wymienił ją nawet w testamencie). Rysował maszyny latające, studiował anatomię, organizował dworskie widowiska z efektami specjalnymi.

Ślady, które po sobie zostawił, rozrzucone są po całym mieście: od Piazza della Scala, gdzie stoi jego pomnik, po okolice dzisiejszego CityLife, gdzie podobno mieszkał. Masz je tu pogrupowane tematycznie, żeby nie biegać z jednego końca miasta na drugi. Wybierz to, co cię najbardziej interesuje, i dołóż do planu inne atrakcje w okolicy.

Jakie dzieła Leonarda da Vinci można zobaczyć w Mediolanie?

W Mediolanie zobaczysz między innymi „Ostatnią Wieczerzę”, fresk w Sali delle Asse w Zamku Sforzów i „Portret muzyka” w Pinakotece Ambrozjańskiej.

„Ostatnia Wieczerza” w Santa Maria delle Grazie

Zacznijmy od tego, dlaczego większość ludzi w ogóle szuka Leonarda w Mediolanie. „Ostatnia Wieczerza„, najsłynniejsze dzieło artysty, zajmuje całą ścianę refektarza dawnego klasztoru dominikanów przy Corso Magenta: 4,6 metra wysokości, 8,8 metra szerokości. Leonardo malował ją w latach 1495–1498, i jak to Leonardo, musiał eksperymentować: zamiast klasycznego fresku (farba na mokry tynk, musisz pracować szybko) użył tempery na suchym podłożu, żeby mieć więcej czasu na poprawki i cieniowanie. Rozwiązanie pozwoliło uzyskać zamierzony efekt, ale okazało się nietrwałe, bo farba zaczęła odpadać jeszcze za jego życia.

Od tamtej pory obraz przechodził kolejne restauracje, nie zawsze udane. W czasie wojen napoleońskich refektarz zamieniono nawet w stajnię, a w 1943 roku bomba spadła na dach kościoła. Na szczęście ściana z obrazem cudem jednak ocalała. Swoje zrobiły też dekady wilgoci. Ostatnia, ponad dwudziestoletnia restauracja zakończyła się w 1999 roku i przywróciła oryginalne kolory tam, gdzie zdołały się jeszcze zachować.

Dziś do refektarza wpuszczanych jest maksymalnie 40 osób na turę, a wizyta trwa 15 minut. Bilety rezerwuje się z trzymiesięcznym wyprzedzeniem i wyprzedają się w ciągu kilku dni od otwarcia sprzedaży. Zdaję sobie sprawę, że ta wizyta brzmi jak jakiś logistyczny koszmar, ale te 15 minut mają w sobie naprawdę coś wyjątkowego: w sali jest cicho, obraz masz dosłownie przed sobą i nagle rozumiesz, dlaczego ludzie przylatują tu z drugiego końca świata.

Od grudnia 2025 roku muzeum przeszło pod zarząd Pinakoteki Brera, jednak sam system rezerwacji nie zmienił się.

Szczegóły o biletach i sprawdzone sposoby na złapanie terminów opisałam w osobnym artykule o Ostatniej Wieczerzy.

Więcej o samym kościele: Santa Maria delle Grazie.

Krużganek Żab i stara zakrystia

Będąc przy Santa Maria delle Grazie, warto zajrzeć też do Chiostro delle Rane (Krużganek Żab), jedynego dostępnego dziś krużganka w tym kompleksie. To część bramantejskiej przebudowy, którą Donato Bramante prowadził na zlecenie Ludovica il Moro pod koniec XV wieku. Z krużganka przechodzi się do Sacrestia Vecchia, czyli starej zakrystii, wielkiej sali z freskami i drewnianymi szafami, która dziś pełni funkcję ekspozycyjną. To właśnie tutaj odbywa się rotacyjna wystawa kart z Kodeksu Atlantyckiego Leonarda, więc masz szansę zobaczyć oryginalne notatki geniusza dosłownie kilkadziesiąt metrów od jego najsłynniejszego dzieła.

Ritratto di Musico w Pinakotece Ambrozjańskiej

Po wyjściu z refektarza warto skoczyć do centrum, bo kilkanaście minut metrem stąd, przy Piazza Pio XI, wisi jeden z nielicznych zachowanych w Mediolanie obrazów olejnych Leonarda na desce.

Ritratto di Musico, namalowany około 1485 roku, przez długi czas był błędnie identyfikowany. Uważano, że przedstawia samego Ludovica Sforzę. Dopiero w 1905 roku, podczas renowacji, usunięto późniejsze przemalowania i odsłonięto w dolnej części rękę trzymającą kartkę z zapisem muzycznym. Od tamtej pory trwa spór: jedni twierdzą, że to Franchino Gaffurio, kapelmistrz mediolańskiej katedry, inni typują franko-flamandzkiego kompozytora Josquina des Prez. Pewności nie ma i pewnie nie będzie.

Obraz wisi w Pinakotece Ambrozjańskiej, więc przy okazji zobaczysz też „Kosz owoców” Caravaggia i karton Rafaela do „Szkoły ateńskiej”. Muzeum założył w 1618 roku kardynał Federico Borromeo, ten sam, którego Manzoni opisał w „Narzeczonych”. To jedno z najstarszych publicznych muzeów na świecie, a mimo to wielu turystów mija je bez zatrzymania, nie wiedząc, co kryje się w środku.

Sala delle Asse w Zamku Sforzów

Trzecie dzieło Leonarda w Mediolanie znajdziesz około piętnaście minut spacerem od Pinakoteki Ambrozjańskiej, w Zamku Sforzów. Sala delle Asse mieści się na parterze północno-wschodniej wieży i zachwyca dekoracją, którą Leonardo stworzył dla Ludovica il Moro. Na sklepieniu rozciąga się iluzjonistyczny pergolat z gałęzi morwowych, układających się w geometryczny wzór pełen charakterystycznych „węzłów Leonarda”. To nie jest obraz w tradycyjnym sensie, tylko dekoracja architektoniczna: stoisz w środku i masz wrażenie, że nad tobą rozpościera się korona prawdziwych drzew.

Sala delle Asse wchodzi w skład Muzeów Zamku, jeden bilet daje ci dostęp do wszystkich kolekcji.

Czym jest Kodeks Atlantycki i gdzie go obejrzeć?

Kodeks Atlantycki to największy zbiór notatek Leonarda: 1119 kart przechowywanych w Bibliotece Ambrozjańskiej w Mediolanie.

Jeśli jesteś już w Pinakotece Ambrozjańskiej albo planujesz ją odwiedzić, warto zejść też niżej, do Biblioteki Ambrozjańskiej. To właśnie tam przechowywany jest Kodeks Atlantycki, największy zbiór notatek Leonarda da Vinci, liczący 1119 kart. Znajdziesz w nim wszystko: od studiów nad lotem ptaków i projektów maszyn wojennych, po rysunki anatomiczne, analizy geometryczne i szkice mostów. Nie jest to jednak spójny traktat, tylko zbiór notatek, szkiców i pomysłów, które Leonardo zapisywał na bieżąco.

Nazwa „atlantycki” nie ma nic wspólnego z oceanem. Pochodzi od formatu kart, większego niż zwykłe arkusze, przypominającego duże atlasy. Ze względów konserwatorskich nie da się zobaczyć całego kodeksu naraz, ale biblioteka regularnie pokazuje wybrane karty na wystawach czasowych. Część z nich trafia też do Sacrestia Vecchia przy Santa Maria delle Grazie, o której pisałam wyżej.

W Zamku Sforzów natomiast jest jeszcze jeden notatnik: Kodeks Trivulziana (Codex Trivulzianus) z lat 1487 -1490, przechowywany w Bibliotece Trivulziana. Zawiera szkice architektoniczne i notatki o fortyfikacjach, ale też coś wzruszającego: listy słów łacińskich, które Leonardo uczył się sam, bo nie miał formalnego wykształcenia i całe życie się z tego powodu kompleksował. Kodeks nie jest stale wystawiany, ale sprawdź aktualne ekspozycje czasowe.

Gdzie zobaczyć wynalazki i maszyny Leonarda da Vinci?

Muzeum Nauki i Technologii przy Via San Vittore mieści największą stałą wystawę na świecie poświęconą Leonardowi jako inżynierowi.

Od „Ostatniej Wieczerzy” dzieli je tylko 300 metrów. Po drodze możesz zajrzeć do Bazyliki Sant’Ambrogio, jednej z najstarszych świątyń w mieście, i zwiedzić całą okolicę za jednym razem.

Muzeum Nauki i Technologii im. Leonarda da Vinci

Muzeum mieści się w dawnym klasztorze San Vittore i ma 50 000 m² powierzchni wystawienniczej. Największym powodem, żeby tu wejść, są Galerie Leonarda — około 170 modeli maszyn zbudowanych na podstawie jego rysunków, od projektu czołgu, przez most obrotowy, po prototyp spadochronu. Do tego dochodzą stare woluminy i instalacje multimedialne, które pokazują, jak te wynalazki miały działać i skąd brały się pomysły Leonarda.

Reszta muzeum to już osobna historia: znajdziesz tam sekcje o kosmosie, energii i transporcie, a w ogrodzie zobaczysz prawdziwy okręt podwodny Enrico Toti, do którego można wejść. Są też interaktywne laboratoria dla dzieci. Na same Galerie Leonarda wystarczą dwie godziny, ale na całe muzeum warto zarezerwować sobie pół dnia.

Więcej o muzeum: dedykowany artykuł.

Muzeum Leonardo3 w Gallerii Vittorio Emanuele II

Jeśli Muzeum Nauki pokazuje Leonarda w szerokim ujęciu, Leonardo3 skupia się na jednym, bardziej interaktywnym doświadczeniu. To mniejsza przestrzeń, ale z zupełnie innym podejściem: modele maszyn, które można oglądać z bliska, cyfrowe rekonstrukcje dzieł i multimedialne prezentacje. Wejście znajduje się przy Piazza della Scala, przez Gallerię Vittorio Emanuele II, tuż obok pomnika Leonarda. Oba miejsca dobrze się uzupełniają, bo pokazują Leonarda z dwóch różnych stron.

Więcej: Muzeum Leonardo3.

Jak Leonardo da Vinci zmienił kanały Mediolanu?

Leonardo przyczynił się do udoskonalenia systemu śluz na Navigli, a Conca dell’Incoronata przy Via San Marco to dziś jedyny zachowany ślad tego systemu w centrum Mediolanu. Miejsce jest dostępne bezpłatnie i wciąż dobrze pokazuje, jak ważna była kiedyś miejska sieć kanałów.

Leonardo nie był tylko malarzem i wynalazcą teoretykiem. Na zlecenie Sforzy pracował też nad systemem kanałów Navigli, które w tamtych czasach były jedną z najważniejszych dróg transportowych w Mediolanie: płynęły nimi towary, marmur na budowę katedry, a nawet podróżni. Jedyny namacalny ślad tej pracy, jaki przetrwał w centrum po dziś dzień, to Conca dell’Incoronata przy Via San Marco.

Ta śluza nawigacyjna z 1496 roku, znana też jako Conca delle Gabelle, łączyła Naviglio della Martesana z wewnętrznym pierścieniem kanałów i pozwalała łodziom pokonać różnicę poziomów między jednym a drugim odcinkiem. To jedna z najważniejszych pozostałości po projektach wodnych Leonarda w centrum Mediolanu. Odrestaurowana w 2020 roku, stoi dziś na rogu ulicy, między zaparkowanymi samochodami. Nikt nie sprzedaje biletów, nie ma kolejki, nie ma tablicy z napisem „Leonardo pracował tu”. Mediolańczycy mówią na to miejsce Le chiuse di Leonardo i idą dalej.

Czym jest winnica Leonarda da Vinci w Mediolanie?

Vigna di Leonardo to historyczna winnica przy Corso Magenta, podarowana artyście przez Ludovica Sforzę w 1498 roku jako zapłata za „Ostatnią Wieczerzę”.

W 1498 roku Ludovico Sforza podarował Leonardowi winnicę naprzeciwko Santa Maria delle Grazie. To był jego prezent za „Ostatnią Wieczerzę” – niewielki kawałek ziemi obsadzony odmianą Malvasia di Candia Aromatica. Leonardo przywiązał się do niego na tyle mocno, że po konfiskacie majątku przez Francuzów wywalczył zwrot winnicy. Później w testamencie przekazał ją Salaìemu i swojemu słudze Villaniemu. W XX wieku winnica została zniszczona podczas bombardowań w 1943 roku, a w 2015 odtworzono ją na potrzeby Expo Milano, wykorzystując badania DNA i historyczne pomiary.

Pod koniec 2022 roku Bernard Arnault, szef grupy LVMH (Louis Vuitton), kupił cały kompleks Casa degli Atellani z winnicą. Od 1 października 2023 posiadłość jest zamknięta. Były zapowiedzi, że po remoncie część kompleksu zostanie ponownie udostępniona, ale na obecną chwilę nie ma żadnych konkretów. Z zewnątrz można obejrzeć fasadę przy Corso Magenta 65 i pamiętać, że za murem znajduje się historyczna winnica Leonarda.

Cascina Bolla

Jest też drugie domniemane miejsce związane z Leonardem czyli Cascina Bolla przy Via Paris Bordone 9, dziś w okolicach CityLife. W czasach Leonarda była to wieś otoczona polami i kanałami, a tradycja wiąże to miejsce z pobytem artysty w Mediolanie. Według lokalnych przekazów Leonardo miał tu odpoczywać od dworu i pracy nad „Ostatnią Wieczerzą”.

Uczciwie mówiąc, brak na to twardych dowodów historycznych. Lokalna tradycja wiąże to miejsce z Leonardem, ale dokumenty tego nie potwierdzają. W 2018 roku nieruchomość kupił chiński przedsiębiorca Gordon Gu, a podczas Fuorisalone 2025 otworzył ją jako przestrzeń wystawienniczą. Na razie nie ma pewności, czy miejsce znów będzie otwierane dla publiczności.

Pomnik Leonarda da Vinci na Piazza della Scala

Pomnik Leonarda da Vinci z 1872 roku stoi na Piazza della Scala, naprzeciwko opery La Scala, i jest dobrym punktem startowym na zwiedzanie centrum.

Wracamy do centrum, do punktu, od którego wielu zaczyna dzień w Mediolanie. Na Piazza della Scala, naprzeciwko La Scali, stoi pomnik Leonarda da Vinci autorstwa Pietro Magniego, odsłonięty w 1872 roku. Leonardo z białego marmuru ma 4,40 metra wysokości i spogląda z granitowego cokołu na plac. U jego stóp stoją czterej uczniowie: Boltraffio, d’Oggiono, da Sesto i Salaì.

Mediolańczycy prawie natychmiast ochrzcili go „on liter in quatter” co w lokalnym dialekcie znaczy: „litrowa butelka wśród czterech kieliszków”. Podobno to właśnie Giuseppe Rovani rzucił ten żart przy kieliszku wina i nazwa została z pomnikiem na dobre.

Stąd masz 2 minuty do Gallerii Vittorio Emanuele II (i do Muzeum Leonardo3), 5 minut do Duomo, 15 minut spacerem do Zamku Sforzów.

Koń Leonarda da Vinci na Hipodromie San Siro

Koń Leonarda to 7-metrowa rzeźba konna na Hipodromie San Siro, odtworzona w 1999 roku na podstawie renesansowych szkiców artysty.

Na koniec warto wyskoczyć poza centrum, do Ippodromo Snai San Siro, gdzie stoi Cavallo di Leonardo, jedna z największych rzeźb konnych na świecie, ustawiona przy Piazzale dello Sport 6 od 1999 roku. Jej historia zaczęła się w 1482 roku, gdy Ludovico il Moro zlecił Leonardowi projekt ogromnego pomnika konnego ku czci swojego ojca Francesco, ale artysta nie zdążył go ukończyć. Współczesny odlew, wykonany na podstawie rysunków Leonarda przez Ninę Akamu, zawdzięczamy inicjatywie Charlesa Denta, który chciał przywrócić ten projekt Mediolanu. To miejsce dla tych, którzy i tak jadą na San Siro albo chcą zobaczyć stadion i hipodrom podczas jednego spaceru.

Jak zaplanować zwiedzanie Mediolanu szlakiem Leonarda da Vinci?

Na najważniejsze miejsca Leonarda wystarczy jeden intensywny dzień. Dwa dni pozwalają już zwiedzać spokojniej i połączyć te miejsca z innymi atrakcjami Mediolanu.

Zbierając to wszystko w całość: miejsca Leonarda rozrzucone są po mieście, ale układają się w logiczne bloki geograficzne. Poniższa tabela pomoże ci ogarnąć, co ile kosztuje i jak daleko jest od metra.

Czy istnieje bilet łączony na miejsca Leonarda?

Nie ma jednego biletu obejmującego wszystkie miejsca związane z Leonardem. W 2019 roku, na 500-lecie śmierci artysty, Mediolan uruchomił inicjatywę „5xLeonardo”, łączącą Cenacolo, Zamek Sforzów, Pinakotekę Brera, Ambrozjańską i Muzeum Nauki w jednym bilecie za 38€. Była ważna do 2020 roku i niestety nie została wznowiona.

Każde muzeum wymaga osobnego biletu. Są jednak karty, które częściowo pomagają:

Tourist MuseumCard (12€, ważna 3 dni) obejmuje 8 muzeów miejskich, w tym Zamek Sforzów, ale nie obejmuje Ostatniej Wieczerzy ani Ambrozjańskiej, bo to osobne instytucje.

Bilet kombinowany Duomo + Pinakoteka Ambrozjańska + Krypta San Sepolcro + tarasy katedry (po schodach) kosztuje 36€ (24€ ulgowy, ważny 3 dni). Nie jest stricte „leonardowski”, ale łączy Ambrozjańską (Portret muzyka, Kodeks Atlantycki) z Duomo, więc przy okazji zaoszczędzisz.

Więcej o kartach zniżkowych w dedykowanym artykule.

Jak rozłożyć zwiedzanie?

Teoretycznie da się zobaczyć najważniejsze miejsca Leonarda w jeden dzień, zwłaszcza że wiele z nich leży blisko siebie. Ostatnia Wieczerza, Muzeum Nauki i Conca dell’Incoronata to okolice Corso Magenta, a Zamek Sforzów, Ambrozjańska i Leonardo3 skupiają się w centrum. Ale tempo, które wymusza taki plan, zabiera przyjemność ze zwiedzania.

Lepiej rozłożyć to na dwa dni i połączyć z innymi atrakcjami w okolicy. Jednego dnia zwiedzasz okolice Corso Magenta (Bazylika Sant’Ambrogio, Navigli), drugiego centrum (Duomo, Galleria Vittorio Emanuele II, dzielnica Brera). Leonardo wpisuje się w oba te spacery naturalnie, bez konieczności robienia osobnego „szlaku”.

Znajdź wszystkie miejsca związane z Leonardem da Vinci na Mapie

Obecność Leonarda w Mediolanie nie ogranicza się do muzealnych sal. Czuć ją w układzie kanałów, w geometrii zamkowych fresków, w winnicy, która przetrwała pięć wieków za murem przy Corso Magenta. To miasto było dla niego domem, warsztatem i laboratorium jednocześnie, a jego ślady, choć rozproszone po różnych dzielnicach, składają się w obraz kogoś, kto chciał zrozumieć dosłownie wszystko. I chyba właśnie dlatego wciąż tu wracamy.

Źródła:

Muzeum Leonardo3, znane również jako „Il Mondo di Leonardo” (Świat Leonarda), to wyjątkowe miejsce zlokalizowane w sercu Mediolanu, w Galleria Vittorio Emanuele II, przy Piazza della Scala. Otwarte w 2013 roku, stało się przestrzenią, gdzie życie i twórczość Leonarda da Vinci są celebrowane w nowoczesny sposób. W interaktywnym centrum wystawowym, odwiedzający mają okazję zanurzyć się w świecie tego wybitnego włoskiego polimata, który był nie tylko artystą, ale i wynalazcą wyprzedzającym swoje czasy. Leonardo3 to więcej niż muzeum; to podróż do umysłu geniusza, który za pomocą pędzla, pióra i nieskończonej ciekawości stworzył dziedzictwo, które inspiruje i zadziwia po dziś dzień.

Muzeum oferuje unikalne doświadczenie, w którym odwiedzający mogą eksplorować działające modele maszyn Leonarda oraz cyfrowe rekonstrukcje jego obrazów. Zapewnia interaktywną podróż przez wynalazki Leonarda, umożliwiając gościom interakcję z fizycznymi modelami opartymi na jego projektach oraz oglądanie cyfrowych wystaw zawierających jego notatki i szkice.

Historia muzeum Leonardo3

Otwarte 1 marca 2013 roku w Mediolanie „Il Mondo di Leonardo” zainicjowało swoją działalność jako wystawa tymczasowa. Jednak z czasem, dzięki rosnącej popularności i dynamicznemu rozwojowi ekspozycji, przekształciło się w stałą instytucję, obecnie uznawaną za pełnoprawne muzeum.

Muzeum zostało założone przez Maria Taddei, Massimiliana Lisa i Edoarda Zanon. Założyciele wraz z Centrum Badawczym Leonardo3 studiowali prace Leonarda da Vinci przez ponad 20 lat, co doprowadziło do powstania muzeum. Centrum badawcze wyprodukowało interpretacje i rekonstrukcje niepublikowanych maszyn, a także doświadczenia związane z dziełami artystycznymi, które pozwalają muzeum na ciągłą odnowę.

Muzeum co roku gości ponad 230 000 włoskich i zagranicznych odwiedzających i nadal ewoluuje i zadziwia swoją kolekcją maszyn Leonarda, składającą się z ponad 200 interaktywnych modeli 3D i działających fizycznych rekonstrukcji, wiele z nich nigdy wcześniej nie było widziane.

Sukces Muzeum Leonardo3 tkwi w unikalności jego zbiorów, będących efektem badań prowadzonych przez zaangażowane Centrum Badawcze Leonardo3. Muzeum głęboko przekonane o kluczowej roli kultury w rozwoju społecznym, aktywnie angażuje się w inicjatywy mające na celu zaznajomienie młodszych pokoleń z bogactwem dziedzictwa artystycznego i kulturowego.

Co można zobaczyć w muzeum Leonardo3

W Muzeum odwiedzający mogą zobaczyć interaktywne wystawy poświęcone życiu i pracy Leonarda da Vinci. Muzeum oferuje możliwość eksploracji działających modeli maszyn zaprojektowanych przez Leonarda oraz cyfrowych rekonstrukcji jego obrazów. Wśród eksponatów znajdują się interaktywne rekonstrukcje 3D, które pozwalają na głębsze zrozumienie wynalazków i dzieł artystycznych Leonarda. W muzeum prezentowane są także notatki i szkice Leonarda, które dają wgląd w proces twórczy tego wybitnego artysty i wynalazcy.

Odwiedzający mogą również uczestniczyć w wycieczkach z przewodnikiem, warsztatach rodzinnych, a także w programach edukacyjnych dla szkół. Muzeum organizuje również wydarzenia korporacyjne i zajęcia team-building. W muzeum znajduje się ponad 200 interaktywnych modeli 3D, które oferują edukacyjne doświadczenie zarówno dla dzieci, jak i dorosłych.

Godziny otwarcia muzeum

Muzeum Leonardo3 w Mediolanie jest otwarte codziennie od 9:30 do 21:00

Proszę mieć na uwadze, że godziny otwarcia mogą ulec zmianie w zależności od sezonu lub specjalnych wydarzeń. Zawsze warto sprawdzić najnowsze informacje na stronie internetowej muzeum lub skontaktować się z muzeum bezpośrednio przed planowaną wizytą.

Jak dojechać do muzeum Leonardo3

Muzeum znajduje się przy wejściu do Galerii Wiktora Emanuela II od strony Piazza della Scala.

Jeśli planujesz dojechać do muzeum komunikacją miejską, najbliższą stacją metra jest Duomo M1/M3 Możesz również skorzystać z innych środków komunikacji miejskiej, takich jak autobusy (61) czy tramwaje (1 i 2). Jeśli preferujesz podróżowanie samochodem, najbliższy parking podziemny znajduje się na Piazza Meda. Alternatywnie, jeśli jesteś turystą w Mediolanie, możesz skorzystać z usługi Hop On Hop Off Bus. Ten czerwony, otwarty, dwupiętrowy autobus jest przeznaczony specjalnie dla turystów i umożliwia przemieszczanie się między różnymi atrakcjami.

Ceny biletów

Muzeum Leonardo3 oferuje różne opcje biletowe dla odwiedzających:

Zobacz więcej miejsc związanych z Leonardem da Vinci w Mediolanie

Jedną z pierwszych dużych wystaw w tym roku w mediolańskim Palazzo Reale jest wystawa 110 dzieł Keitha Haringa zatytułowana „About Art„. Wśród nich wiele o ogromnych rozmiarach, niektóre nigdy niepublikowane bądź niewystawiane we Włoszech.

Keith Haring to współczesny artysta amerykański, ikona nowojorskiej ulicznej sceny artystycznej, który tworzył w nurtach pop-art i street art. Zmarł w 1990 roku w wieku zaledwie 31 lat. Jego pierwsze znane prace to rysunki kredą w nowojorskim metrze uwiecznione na fotografiach Tseng Kwong Chi. Na całym świecie najbardziej znany jest ze swoich charakterystycznych graffiti, wyrazistych i utrzymanych w jasnych kolorach.

Daty

• od 21 lutego do 18 czerwca 2017

Godziny otwarcia

Ostatnie wejście na godzinę przed zamknięciem.

Cena

Inne wystawy tymczasowe

Vincent van Gogh: Artysta, o którym wszyscy mówią, ale którego tak naprawdę mało kto zna

Kim tak naprawdę był Vincent van Gogh? To pytanie zadaje sobie wielu, ale odpowiedź nie jest prosta. Vincent, legendarny malarz holenderski, stał się synonimem klasycznej sztuki. Jego obrazy, pełne emocji i żywych kolorów, są nieodłączną częścią kanonu sztuki światowej.

Późny debiut, ale jaki talent! Zaczął malować dopiero w wieku blisko trzydziestu lat, ale szybko nadrobił stracony czas. W ciągu zaledwie dekady stworzył ponad 2100 dzieł, stając się jednym z najbardziej płodnych artystów swojego czasu.

Niepowtarzalny styl. Jego obrazy są rozpoznawalne od pierwszego spojrzenia. Od wirujących wzorów „Gwiaździstej nocy” po żywe barwy serii słoneczników – jego styl jest zarówno odważny, jak i pełen emocji.

Osobiste wyzwania. Mimo swojego geniuszu Vincent zmagał się z poważnymi problemami zdrowia psychicznego. Jego życie, pełne wzlotów i upadków, tragicznie zakończyło się w wieku 37 lat. Jednak jego sztuka pozostaje świadectwem jego pasji i wytrwałości.

Uznanie po śmierci. Co ciekawe, sława Vincenta eksplodowała dopiero po jego śmierci. Jego arcydzieła, kiedyś niedoceniane, są teraz celebrowane na całym świecie, osiągając rekordowe ceny na aukcjach i zdobiąc ściany najbardziej renomowanych muzeów.

Niewidzialny bohater: Theo van Gogh. Za każdym wielkim artystą stoi ktoś, kto go wspiera. Dla Vincenta był to jego brat Theo. Ich więź była czymś więcej niż tylko rodzeństwem; Theo był największym fanem Vincenta, zarówno emocjonalnie, jak i finansowo.

Vincent van Gogh w Mediolanie: wciągająca podróż wykraczająca poza ramy obrazów

Van Gogh: człowiek kryjący się za mitem

Dla wielu osób imię „Vincent van Gogh” przywołuje obrazy słoneczników, gwiaździstych nocy i udręczonej duszy. Jednak wystawa „Vincent van Gogh. Pittore colto” w Mudec stara się obalić te stereotypy, oferując całościowe spojrzenie na artystę, który był w równym stopniu intelektualistą, co malarzem.

Dogłębne poznanie świata Van Gogha

Mnóstwo arcydzieł: Pochodząca z szanowanego Muzeum Kröller-Müller w Otterlo w Holandii wystawa oferuje skarbnicę około 40 arcydzieł. To nie tylko obrazy; to okna na duszę Van Gogha, śledzące jego ewolucję od początkującego artysty w Holandii po transformacyjne lata we Francji.

Podważanie stereotypów: To nie jest zwykła wystawa sztuki. To narracja, która rzuca wyzwanie długo utrzymywanym przekonaniom. Czy wiedziałeś, że Van Gogh był zapalonym czytelnikiem, na którego głęboki wpływ miała współczesna literatura? Albo że głęboko kochał japońskie grafiki, które wpłynęły na wiele jego dzieł? Ta wystawa obiecuje rewelacje na każdym kroku.

Wpływy i inspiracje: Poznaj inspiracje Van Gogha, od głębokiego wpływu wiejskich obrazów Jeana-François Milleta po jego miłość do sztuki japońskiej. Odkryj, jak te wpływy ukształtowały jego twórczość i światopogląd.

Gdzie? W Mudec (Museo delle Culture) – mediolańskiej „Świątyni Kultury”

Strategiczna lokalizacja: Położony w tętniącej życiem dzielnicy Tortona, Mudec jest czymś więcej niż muzeum; to kulturalny punkt orientacyjny. Jego położenie zapewnia łatwy dostęp, niezależnie od tego, czy jesteś mieszkańcem, czy turystą zwiedzającym Mediolan.

Dojazd: Niezależnie od tego, czy jedziesz samochodem, rowerem, czy korzystasz z transportu publicznego, dotarcie do Mudec jest bardzo proste. Dzięki dużemu parkingowi, bliskości węzłów transportu publicznego i opcji udostępniania rowerów, podróż do świata Van Gogha jest tak łatwa, jak to tylko możliwe.

Bilety, zwiedzanie i wyjątkowe przeżycia

Dopasowane opcje biletowe

Wystawa uwzględnia zróżnicowaną publiczność, oferując mnóstwo opcji biletowych. Niezależnie od tego, czy jesteś samotnym gościem, rodziną czy grupą szkolną, znajdziesz bilet dostosowany do Twoich potrzeb.

Rodzaje biletów i ceny (zgodnie z oficjalną stroną internetową):

Bilety można nabyć na stronie TicketOne

Godziny otwarcia wystawy

* Uwaga: Kasa biletowa jest zamykana na godzinę przed zakończeniem (ostatnie wejście).

Wycieczki z przewodnikiem

Dla tych, którzy pragną głębszego zrozumienia, wycieczki z przewodnikiem pod przewodnictwem doświadczonych ekspertów oferują możliwość dogłębnego zanurzenia się w świecie Van Gogha. To nie są zwykłe wycieczki; to wciągające doświadczenia, z których każde oferuje unikalne spojrzenie na życie i twórczość artysty.

Dlaczego warto odwiedzić tę wystawę

Mediolanowi nie są obce wystawy światowej klasy. Jednak wystawa „Vincent van Gogh. Pittore colto” wyróżnia się nie tylko arcydziełami, ale także narracją. Nie chodzi tylko o oglądanie sztuki; chodzi o jej doświadczanie, zrozumienie i zobaczenie świata oczami Van Gogha.

Co więcej, wystawa ta jest świadectwem zaangażowania Mediolanu w sztukę i kulturę. Wyprodukowana przez 24 ORE Cultura i wspierana przez Comune di Milano-Cultura, jest wydarzeniem, które celebruje sztukę, kulturę i ponadczasowy urok Vincenta van Gogha.

Podsumowując, wystawa „Vincent van Gogh. Pittore colto” to coś więcej niż wystawa sztuki; to podróż. Podróż, która prowadzi przez zaułki historii, korytarze sztuki i samą duszę Vincenta van Gogha. Tak więc, jeśli jesteś w Mediolanie lub planujesz wizytę, upewnij się, że ta wystawa znajduje się w Twoim planie podróży. W końcu okazje do ponownego odkrycia legendy nie zdarzają się często.

Leonardo da Vinci, człowiek wszechstronny  oraz geniusz, ucieleśnienie ducha uniwersalizmu swojej epoki.  Malarz, rzeźbiarz, inżynier, anatom, muzyk, wynalazca, aktywny w różnych dziedzinach sztuki i nauki, jest najbardziej znanym artystą, nie tylko renesansu, ale wszechczasów i całego globu.

Wystawa

W Mediolanie od 16 kwietnia do 19 lipca 2015 roku otwarta jest wystawa poświęcona temu wszechstronnemu artyście. Jest to najważniejsza wystawa monograficzna jaką kiedykolwiek zorganizowano we Włoszech. Sponsoruje ją miasto Mediolan a pomysł i organizację zawdzięczamy Palazzo Reale i Wydawnictwo Skira. Jest niepowtarzalną okazją aby podziwiać i zrozumieć niezwykłą złożoność geniuszu Leonarda da Vinci.  

Wystawa podzielona jest na dwanaście sekcji, w których odwiedzający będą mogli odkryć wielopłaszczyznową działalność Geniusza, poprzez oryginalne notatki, zbiór ponad 100 rysunków  (z których około 30 pochodzi ze zbioru „Kod Atlantycki”) oraz wiele dzieł sztuki: rysunki, rękopisy, rzeźby, inkunabuły i dzieła z XVI wieku z najsłynniejszych muzeów i bibliotek świata (takich jak Luwr, Royal Collection Trust, British Museum, Metropolitan w Nowym Jorku, National Gallery w Waszyngtonie, Pinacoteca Ambrosiana i Muzea Watykańskie.)

Dwanaście odcinków towarzyszyć odwiedzającym odkryć wielopłaszczyznowe działania Inżynierów, poprzez swoich oryginalnych kodów, ponad sto rysunków podpisane (z czego około trzydzieści od słynnego „Kodu Atlantyckiego”) i wielu dzieł sztuki: rysunki, rękopisy, rzeźby, inkunabułów i XVI z najsłynniejszych muzeów i bibliotek świata, w tym: Luwr, Royal Collection Trust, British Museum, Metropolitan w Nowym Jorku, National Gallery w Waszyngtonie, Pinacoteca Ambrosiana i Muzeów Watykańskich.

EXPO 2015 (Wystawa Światowa) jest doskonałą okazją aby gościć tego wspaniałego Geniusza, niekwestionowanego symbolu kreatywności i sztuki włoskiej, rozpoznawalnego na całym świecie.

Wystawa Wystawa Leonardo da Vinci 1452 – 1519 otwarta jest od 16 kwietnia do 19 lipca

Godziny otwarcia

• Poniedziałek: 14.30-19.30
• Wtorek i środa: 9.30-19.30
• Czwartek, piątek sobota i niedziela: 9.30-24.00

Kasa biletowa zamykana jest na półtorej godziny przed zamknięciem wystawy.

Adres: Palazzo Reale – Piazza del Duomo 12 – Mediolan

Ceny biletów

• Normalny: 12,00 euro
• Ulgowy: 10,00 euro
• Grupy: 10,00 euro
• Szkoły: 6,00 euro
• Rodzinny: 16,00 euro (1 dorosły + 1 dziecko poniżej 14 lat)
• Blety łączone  (z audioprzewodnikiem):
  • Bilet łączony z wystawą „Visconti Sforza” OTWARTY: 20,00 euro (wizyta u Leonarda w dniu zakupu plus druga wystawa w dowolnie wybranym dniu)
  • Bilet łączony z wystawą „Visconti Sforza” W TYM SAMYM DNIU: 18,00 euro

Bilety można kupić również online, jednak w tym przypadku bilet jest o 1,5 euro droższy. Zakup na stronie „VivaTicket„.

Zobacz więcej miejsc związanych z Leonardem da Vinci w Mediolanie

EXPO 2015 Mediolan odbywać się będzie od 1 maja do 31 października 2015 r. Swój udział w EXPO 2015 zapowiedziało blisko 150 państw z całego świata. Wystawa organizowana jest przez Expo 2015 SpA, spółki założonej przez rząd włoski, region Lombardia, Prowincję Mediolan, miasto Mediolanu i Mediolańską Izbę Handlową. Jej hasłem przewodnim jest  „Żywienie planety, energia dla życia” i zawiera wszystkie tematy z wyżywieniem, problemem braku żywności w niektórych regionach świata, edukacji w odżywianiu, jego jakością oraz wszelką tematykę powiązaną z GMO.

Pod uwagę brane będą technologie, innowacje, kultura, tradycje i kreatywność związane z przemysłem spożywczym i żywnością. Głównym postulatem ma być prawo do zdrowego, bezpiecznego pożywienia i jego wystarczająca ilość dla wszystkich mieszkańców Ziemi.

Wiodące tematy EXPO 2015

• poprawa jakości i bezpieczeństwa żywności, przy tym za bezpieczeństwo uważa się posiadanie wystarczająco ilość jedzenia, aby przeżyć oraz spożywanie zdrowej żywności i wody pitnej;
• zapewnienia jakościowej i zdrowej żywności dla wszystkich ludzi, aby wyeliminować głód, pragnienie, śmiertelności wśród niemowląt i niedożywienie;
• zapobieganie chorobom społecznym związanych z odżywianiem, w tym otyłości, chorobom sercowo-naczyniowym, rakowi oraz innym epidemiom  szeroko rozpowszechnionym, kładąc nacisk na praktyki, które umożliwiają skuteczne leczenie tych chorób;
• innowacje w dziedzinie badań, technologii i całym przemyśle spożywczym, w celu poprawy właściwości odżywczych żywności, ich magazynowania  oraz dystrybucji;
• nacisk na właściwą edukację w temacie odżywiania oraz promowanie nowych stylów życia, w szczególności wśród dzieci, młodzieży, osób niepełnosprawnych i osób starszych;
• poszerzenie wiedzy o „tradycjach w odżywianiu” jako elementach kulturowych i etnicznych.
• zachowanie różnorodności biologicznej, ochrona środowiska jako ekosystemu rolnictwa, ochrona jakości i bezpieczeństwa żywności.
• identyfikacja najlepszych narzędzi do monitorowania i innowacji, począwszy od biotechnologii, które nie stanowią zagrożenia dla środowiska naturalnego i zdrowia, w celu zapewnienia dostępności zdrowej  i pożywnej żywności oraz czystej wody do picia i nawadniania;
• zapewnienie nowych źródeł żywności w tych rejonach świata, gdzie rolnictwo nie jest rozwinięte lub zagrożone przez pustynnienie gruntów i lasów, susze i głód, zubożenie rybołówstwa.

Położenie EXPO 2015

Obszar wybrany pod wystawę położony jest w północno-zachodniej części Mediolanu i w 90% znajduje się na terenie Mediolanu, zaś pozostałe 10% w Rho. Zajmuje powierzchnię 110 hektarów sąsiadujących z nowym centrum wystawowym Fiera Milano.

Powierzchnia zajmowana była niegdyś przez zakłady przemysłowo-produkcyjne, a później wykorzystywana była zarówno w celach rolniczych jak i logistycznych oraz usług komunalnych. Powierzchnia wystawy stworzona została w formie wyspy otoczonej kanałem wodnym i skupia się wzdłuż dwóch prostopadłych osi: World Avenue (decumanus) oraz przecinającą ją „cardo”, zaczerpniętych z architektury rzymskich miast. Zgodnie z zasadą równości, wszystkie narodowe pawilony znajdują się przy wielkim bulwarze o długości 1,5 km i szerokości 35 metrów.

Wzdłuż cardo, o długości 325 metrów i szerokości 35 metrów zorganizowane są pawilony włoskich regionów i prowincji. U zbiegu dwóch osi znajduje się wielki plac (Piazza Italia) o powierzchni 4350 m2. Na północnym końcu cardo znajduje się Palazzo Italia, będący pawilonem organizatora wystawy, z widokiem na Lake Arena, jezioro-arenę mające 98 metrów średnicy. Na południowym krańcu cardo znajduje się teatr Open Air Theatre o powierzchni około 10.000 m2, liczący w sumie około 9000 miejsc.

Na krańcach decumanus natomiast przewidziano z jednej strony umieszczenie dużego sztucznego wzgórza (o objętości 82.800 metrów sześciennych) z drugiej strony natomiast Centrum Expo, składające się z trzech niezależnych bloków funkcjonalnych: audytorium (blok południowy), performance area (blok centralny) i budynek z biurami (blok północny), w sumie około 6300 m2. Pierwsze dwa bloki mają być zdemontowane po zakończeniu Expo natomiast budynek z biurami pozostanie. Dwa główne wejścia na wystawę, na południu i na zachodzie, łączą odpowiednio obszar cascina Merlata i oraz część podmiejską centra wystawowego Fiera Milano.

Dojazd do EXPO 2015

Dojechać na wystawę można korzystając z linii czerwonej Metra Mediolańskiego MM1 i wysiadając na stacji Rho Fiera, łączącej wystawę z centrum Mediolanu. Można również wysiąść na dworcu kolejowym Rho Fiera Milano, korzystając z podmiejskiej bądź regionalnej linii kolejowej. Więcej o sieci komukacji znajdziesz na stronie Komunikacja miejska w Mediolanie.

Wystawa znajduje się również w pobliżu autostrad: A4, A8 i A9 Mediolan-Como-Laghi. Łatwo jest również dojechać z jednego z trzech lombardzkich lotnisk: mediolańskich Malpensa i Linate bądź Orio al Serio w Bergamo. Wystawa będzie również połączona z miastem dzięki projektowi „Via d’Acqua”, który obejmuje przebudowę stacji dokującej (przy piazza XXIV Maggio i odcinków Naviglio w celu połączenia centrum miasta z Expo 2015 wzdłuż ścieżki dla pieszo-rowerowej, która biegnie przez Parco delle Cave.