San Maurizio al Monastero Maggiore

San Maurizio al Monastero Maggiore

Będąc w okolicach kościoła Santa Maria delle Grazie bądź Bazyliki świętego Ambrożego warto zajrzeć do kościoła San Maurizio al Monastero Maggiore.  Z zewnątrz niepozorny, wewnątrz kryje przepiękne freski z XVI wieku.

San Maurizio al Monastero Maggiore to kościół w Mediolanie, niegdyś siedziba najważniejszego żeńskiego klasztoru w mieście, należącego do zakonu benedyktynów, usytuowany na rogu Via Luini i Corso Magenta, Z epoki wczesnego chrześcijaństwa, przebudowany w XVI wieku. Ozdobiona wewnątrz obszernym cyklem fresków Leonarda szkoły i jest nazywany “Kaplicą Sykstyńską” Mediolanu i Lombardii.

Obecnie istnieje kościoła rozpoczęła się w 1503 roku Jego projekt przypisuje się architektowi i rzeźbiarzowi Gian Giacomo Dolcebuono, wspieranego przez architekta Giovanniego Antonio Amadeo, w tamtym czasie odpowiedzialnych za budowę “lantern tower” (wysoka kwadratowa wieża) w  Duomo w Mediolanie, a także zaangażowanych w kartuzji w Pawi oraz w kościele Santa Maria w San Celso. Budynek został ukończony w ciągu kilku lat.

San Maurizio al Monastero Maggiore jest podzielony na dwie sale, największą ( “Sala Mniszek”) znajdującą się za pierwszą, do której można dojść poprzez małe, boczne przejście, prawie niewidoczne. Zakonnice nie mogły w żaden sposób wychodzić poza ścianę działową (drzwi pomiędzy dwiema aulami zostały otwarte jedynie po wygaszeniu klasztoru, w XIX wieku). Mniszki mogły obserwować obrzędy, które sprawowano w auli dla wiernych, przez dużą kratę umieszczoną w łuku nad ołtarzem.

Malowanie imponującego ogromnego fresku w kościele San Maurizio al Monastero Maggiore rozpoczęto w drugiej dekadzie XVI wieku. Freski z bocznych kaplic zostały zrealizowane w ciągu XVI wieku. Większość z nich, wraz z organami stworzono dzięki pracom w 1555, prawdopodobnie w celu dostosowania się do nakazów Soboru Trydenckiego. Wśród malarzy związanych z freskami w kościele znajdują się Bernardino Luini i jego synowie. Niedawne prace renowacyjne dostarczyły cennych informacji, w tym o tym, że krajobrazy w niektórych bocznych nawach auli wykorzystywanej  przez siostry zakonne zostały namalowane na początku XX wieku.

Godne uwagi, w końcu, że dzwonnica pierwotnie należała do cyrku rzymskiego. Ma więc 1700 lat!


Znajdź na mapie